Çoğu zaman gerçekten burdan, yaşadığım yerden, yaşadığım insanlardan kaçıp gitmek istiyorum. Ama bunu yapamayacak kadar cesaretsizim.
Ve bunu yapmadıkça insanlardan, ama bütün insanlardan inanılmaz soğuyorum.
Neden bu kadar aptallar?
Bir sözün, bir cümlenin, kelimenin bir insanda nasıl bir yıkım oluşturabileceğini neden düşünemiyorlar?
Aslında birçok şey var insanlardan soğumama sebep. Ama bir tanesini anlatacağım;
Benim kardeşim/abim/ablam yok. Olmayanlar bunun yalnızlığını asla anlayamazlar. Genelde aa ne güzel gibi cümleler duyarız. Ama bu cümleleri söyleyenler ne kadar şanslı olduklarını bilmeyen insanlardır.
Neyse. İşte ben belki de bu yüzden hep birilerini kardeşimmiş gibi görmeye çalışıyorum. Evet bunun farkındayım. Kardeş gibi vefalı o insanı arıyorum. Ama tabi ki de yok. Artık varlığından şüpheliyim.
Şu zamana kadar kuzenlerimden ikisini kendime çok yakın görüp kardeşim gibi hareketler yaptım. Birincisinin yalan olduğunu 2 sene önce anladım. Basit birşeydi. Sadece ben onu aramadan aylarca hatrımı sormamıştı. Ama bende normal insanlardan daha fazla yıkım oluşturmuştu yine.
Bu sefer farklıydı ama. Herkese ablam dediğim kuzenim beni nişanlısından kıskandı. Hem de beni. Beni doğduğumdan beri tanıyan kuzenimdi bu. Ve bunu telefonda ne gülüyorsun eniştene diyerek belli etmişti. Ben yine garip bir söz duyduğumda yaşadığım şoku yaşamış ve tek kelime edememiştim.
Şimdi şu cümle beni çıldırtmaya yetiyor. Ve onun farkında olduğunu hiç sanmıyorum.
Şimdi eminim bu kadar basit bir şeyde hemen bunalım moduna girdiğimi düşünüyorsunuz. Ama değil.
Hem bu kadar değil. Hem basit değil.
Anlatamayacağım kadar çok ve karmaşık.
İçimden ettiğim küfürler yine başladı.
