Karşılaştık!
Offf.

Kaldım mal gibi.
O da öyle.

Benim yanımda Ahmet vardı. Doğru düzgün konuşamadık.

Gittik yanına, mal mal bakıyo. Naber dedim.
İyi nereye gidiyosun dedi.
Hiç öyle dedim.
Burda mısın dedi.
Bi süre burdayım dedim.
Tamam dedi döndü bu.
Görüşürüz dedim bende napiim.

Of ama berbat bi andı. Ahmet olmasa sarılırdım kalırdım öyle.
Ya o an orda kalmak istedim sadece.
Orda ona, gözlerine, yüzüne, saçlarına, dudaklarına, ellerine bakmak istedim.
Sonra sıkı sıkı sarılmak.
Son olduğunu bilerek, ama olmamasını dileyerek.

Allahım n'olur arasııınn, noluuurr

Çok mutsuzum lan. Benim bi götüm doğrulmıycak galiba.

Böyle herşeyde bi bokluk bi iğrençlik. Ya da ben öyle hissediyorum.

Yazmayalı uzun zaman olunca çok zor oluyor yazmak.

Ama gerçekten bıktım insanlardan!

Tanıdığım değil, aslında hiç tanıyamamış olduğum insanlardan bıktım. 

P.s: Ocaktan sonra hep yazıcam hergün yazıcam.

P.s2: Annem bulmuş burayı okumuş.Bunu da niye söyledim bilmiyorum.

UFFFFFF!! Gitmeden yazabilirim umarım.

Bye.

Yalan söylediniz aslında, asla aldatmayacak, terketmeyecek, hep sevecektiniz!

Of ulan!
Bu ne ya.
Hep böyle mi olucak benim bu hayatım.
Dayanamıyorum bazen, bırakıyorum kendimi öylece.
En başka onsuzluk,
    sonra yalnızlık,
         sonra insanların adiliği, vefasızlığı, umursamazlığı, sevgisizliği.


Hepiniz beni mi buldunuz lan.




Ben hayatımdan insan silemem, sevdiklerimi silemem. Vazgeçemem, unutamam. Aylar, yıllar alır, yine de canım acır. Ama hayatımdaki insanlar silecek, unutacak kadar adi, basit!



Ha çok sevdiğiim, çok güvendiğim dostlarım mı, ben aramadan aramayanlar mı. Tabi ki sizin hatalarınızı görmüyorum hala. Çünkü salağım ben. Aptalın tekiyim.

Şimdi söyleyin bana, Kime güveneyim, kimi arayayım, kime ağlayayım. Yazık.
Kendime acıyorum bazen.





Bazen saatlerce uyuyorum. Saatlerce dediğim basit olmuyor. 21 saat uyanamadan uyudum . Bazen günlerce, uyurken bile başımın ağrıdığını biliyorum. Bazen dururken gözlerimden yaşlar geldiğini farkediyorum.

Biliyo musunuz?
Hayatta en acı şeylerden biri de güvenemeyeceğin tek bir kişi bile olmadığını bildiğin an.




Hani olur ya, işten/okuldan erken çıkarsın, herkes işine gidiyor. Sen yürüyorsun, ne güzel, erken çıktın, vaktin var, hava çok güzel, güneş parıl parıl. Telefonunu açıp bakıyorsun, arayacak kimsen yok, yavaş yavaş eve yürü, erkenden yat. Sonra gece kalk ağla.
Bunu yaptığımı biliyorum.
Bazen de yalnız kalamazsın hani, dokunmasın kimse bana, konuşmayın benle demek istersin. Çünkü hepsi yalandan varlar, yalandan gülüyorlar seninle.Sana üzülmüyorlar, seni takmıyorlar.
Çünkü bu hayatta herkes kendi canının derdinde.Kimse kimseyi kendinden çok sevmiyor.Eğer bi' gün beni kendinden çok seven birini bulursam, o benim hayatım olur.




Hani o güzel havalarda bile, gökyüzüne bakınca bazen
''Hayat çok boktan be!'' demek geliyor içimden.

Sadece bu kadar mutsuzum canım ne var.Bunu anlattığımda gülen insanlara gülümseyebiliyorum.




P.S : Siz siz olun, asla karşınızdakine sevilmediğini hissettirmeyin.