Bekleme yapmayınız

Bugün uzun zamandır kimseden hediye almadığımı fark ettim. Çok önemli mi?
Hayır.
Ama insan bazen bekliyor işte.

Hediye dediğim pahalı birşeyler değil tabi. Bir liralık bileklik, yirmi beş kuruşluk çikolata, seni özledim diyen ses kaydı beni öyle mutlu ediyor ki. Ama gelmiyor işte. Bu yüzden önemsenmiyormuşum gibi gelmiyor değil bazen. İtiraf. Çok önemli mi?
Hayır.

Ama ben birilerine hediye almayı çok severim. Durduk yere ama. En değerlisi öyle geliyor çünkü.

Benim babam hiç hediye almaz bana. Hiç demeyelim de çok nadir. Belki bu yüzdendir bu hassasiyetim. Kendisi biraz cimridir. Kabul etmez tabi. Ama böyle incelikler barındırmaz içinde.

İnsanların genelinde var bu özellik. Ya da bana denk geldi. Bencil olmuşlar vesselam. Hiç mi gelmez içlerinden incelik.

Neyse.
Biraz saçmalamak istedim.
By.

Tamamen duygusal

Az önce babamla 3 günün en uzun konuşmasını yaptık. 3 soru, 3 cevap. Evet konuşmuyoruz.

Sebebi beni değiştirmek istemesi. Neden insanları olduğu gibi kabul edemeyiz ki? Buyum ben baba. Yanlışlarım ve doğrularımla ben buyum. Ama babam öyle biri ki, kendine göre salt düşünceleri var. Asla değişmez. Öyle diyorsa o doğru.

Neyse. Elbet düzelir eskisi gibi oluruz. Ama üzülüyorum elbet. Biriyle kırgın, küs olunca aklıma hep öldüğü falan gelir. Ne yaparım o zaman diye düşünür üzülürüm.  Çok uzun küs kalamam bu yüzden kimseye. Bu ailemse daha da az.

Geçen yaz staj yapmak için yurtdışına gidicektim. Gitmedim. Ve sebebi başkası yapsa kızacağım şey. Ailemden uzak kalamam diye. Daha doğrusu başka sebepler de var tabii. Ama dedemin ölmesi, annemin tabii olarak çok etkilenmesi ve benim 4 dersimden ff alarak yaz okuluna kalmam bu sebeplere tuz biber oldu.
Annemi bırakamam dedim.
Ya ben yokken ona bişey olursa? Ya ölürse. Bunları düşünme dedi herkes. Düşünürüm ben. Kendime acımam yokurt. Gerçekçi olmak daha iyidir.

Neyse. Sonuç olarak gitmedim. Üzüldüm tabi ki. Ama derslerimi düzelttim. Ailemin yanında durdum.

Ve şimdi okul bitince ondan daha uzun süreli olarak gitmem söz konusu. Bilmiyorum yapabilir miyim.

Herkes bi zaman sonra ailesinden ayrılmalı evet. Kabul ediyorum. Ama sanırım ben acı çekmekten korkuyorum. Ve yalnız kalmaktan. Kaybetmekten.
Kaybetmekten korkarak büyüdüm çünkü ben. Annem hastaydı ve hep kaybetmekten korktum. Bi gün aşabilir miyim buni bilmiyorum. Korkularımı unutabilir miyim?

Korkularımız olmasa daha mı özgür olurduk sanki?

3 yıl

2 olmuş yine saat.
Ne yaptım? Hiçbir şey?
Aklıma hep bu soru ve bu cevap geliyor.

Yanımda telefonum. Çalmıyor uzun zamandan beri. Çalsa da hiç heyecanlanmıyorum.

Artık ona aşık değilim. Yani bence. Ama kimseye de değilim.

3 yıllık üniversite hayatımın sadece 1 haftasında sevgilim oldu. Zaten 1 sene yine onu beklemiştim.

Sonrası mı? Sonrası hep yalnızlık.

Aşık oldum sandığım, ama sadece hoşlandığım bir sürü insanla geçti.

İnsan yalnız olunca hep aşık olmak istiyor.
Ya da bi heyecan.

Arkadaşlarımla gülüp eğlenip, gecenin on ikisinde eve yalnız başıma giderken dank ediyor işte. Korkudan mıdır, yoksa ellerim üşüyor diye mi bilemiyorum.

Belki geçer.