suskun bir çocuk gibi bulutlarını kabartmış gidiyorsun benim kentimden.
yine tanımadığım o adam olucaksın elbette..
sen herşeyini çok önceden tanıdığın o kadın için yaparken burda kadın olmamış bir kadın kalacak sonunda ve ben çoktan kozasının içine düğümlenmiş bir tırtılın içinden çıkan renkli bir kelebek gibi gökyüzüne yüksalaceğim ..
kendime bir bulut seçip güneşi seyrederek kanatlarımı düşüreceğim senn bulutlarına..
ve güneş sonkez terini damlatacak yanağıma..
belkide bir daha güneş, güneş gibi doğmayacak, rüzgar bulutların fısıltısını ulaştıramayacaktır.
sadece iskeleti kalan uçmayı bile bilmeyen kuşlara
kim bilir güneş belkide kendini bile ısıtamayacaktır.
bulutlar bana bu kadar uzak kalınca.
ve biz yine birbirimizin hiçbirşeyi olacağız tam herşeyi olmuşken..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder