Çok garip . Ne de çok vuruyor bazen hayat! 

Bi bakıyorsun, her şey tuzla buz. Paramparça hayatın.. İşte o zamanlar, o zamanlarda da yoksun ya sevgilim, dayanamadığım sadece bu.

Hani 'ben varım' demeni özlüyorum o zamanlarda. Saçmalamanı. .

Hep yanımda olmanı

Beraber üşümeyi bile çok özlüyorum. Ve senin 'gitme' deyişlerini..

Ama yeni anlıyorum bütün sözlerinin sevgiden olmadığını.

Off

Çok geçti, çok kişiler geçti..

Neden bende hala yalnızlık.

İçimde, dışımda..

Tek istediğim gitmek, üniversite tek umudum. 

Hayata yeniden başlamanın umudu..

Sensiz, yalansız (!) ve mutlu..

Bi şeylere gerçekten inanarak..

İhtiyacım olan tek şey bu aslında;

İnanmak !